Mój syn został dotkliwie pobity.

Mam na imię Mateusz Rossa.

Każdy z nas ma swoją historię. Moją podzielił jeden dzień – dzień, który na zawsze zmienił moje życie.

Osiem lat temu zostałem brutalnie pobity. Doznałem bardzo ciężkiego urazu mózgu. W jednej chwili straciłem zdrowie, sprawność i życie, jakie znałem wcześniej. Lekarze walczyli o moje życie, a moja rodzina przeżywała chwile, których nie da się opisać słowami. Nikt nie wiedział, co przyniesie kolejny dzień i czy będę miał szansę wrócić do normalnego życia.

Przeżyłem. Jednak od tamtej chwili wszystko wygląda inaczej.

Skutkiem urazu jest paraliż prawej strony ciała oraz afazja, która utrudnia mi mówienie i komunikację z innymi ludźmi. Każde wypowiedziane zdanie wymaga ode mnie ogromnego wysiłku. Każdy krok, każdy ruch ręką i każda codzienna czynność są efektem ciężkiej pracy i wielu godzin rehabilitacji.

To, co dla większości ludzi jest czymś zwyczajnym, dla mnie stało się codziennym wyzwaniem. Wstanie z łóżka, przygotowanie śniadania, wyjście z domu czy rozmowa z drugą osobą często wymagają cierpliwości, determinacji i siły, której czasami wydaje się już nie mieć.

Mimo to każdego ranka budzę się z jedną myślą – nie poddam się.

Od ośmiu lat moje życie to nieustanna rehabilitacja. Ćwiczę każdego dnia, uczestniczę w terapii i walczę o każdy, nawet najmniejszy postęp. Czasem są to drobne rzeczy, których inni nawet nie zauważają. Dla mnie jednak każdy krok naprzód oznacza ogromne zwycięstwo i daje nadzieję, że jutro będzie jeszcze lepiej.

Bywają chwile bardzo trudne. Są dni pełne zmęczenia, bólu i zwątpienia. Są momenty, kiedy postępy przychodzą bardzo wolno. Jednak nauczyłem się, że najważniejsze jest, aby iść do przodu – nawet małymi krokami.

Moja historia nie jest tylko historią o chorobie i niepełnosprawności. To przede wszystkim historia o sile człowieka, o nadziei i o tym, że nawet po największej tragedii można znaleźć w sobie odwagę, aby walczyć dalej.

Każdego dnia spotykam ludzi, którzy dodają mi sił. Rodzina, przyjaciele, terapeuci, lekarze i osoby, które obserwują moje profile w mediach społecznościowych – dzięki Wam wiem, że nie jestem sam. Każde dobre słowo, wiadomość, komentarz czy udostępnienie mojej historii daje mi motywację do dalszej walki.

Dlatego postanowiłem opowiadać o swoim życiu. Chcę pokazywać prawdziwą codzienność osoby po ciężkim urazie mózgu. Nie tylko sukcesy, ale również trudniejsze chwile. Wierzę, że szczerość ma ogromną siłę i może dać nadzieję innym osobom, które przechodzą przez podobne doświadczenia.

Jeżeli choć jedna osoba po przeczytaniu mojej historii uwierzy, że warto walczyć o zdrowie i się nie poddawać, będę wiedział, że było warto.

Moim największym marzeniem jest odzyskanie jak największej sprawności i samodzielności. Chcę nadal się rozwijać, rehabilitować, uczyć nowych rzeczy i pokazywać, że życie po ciężkim urazie mózgu nie musi oznaczać końca marzeń.

Wiem, że przede mną jeszcze długa droga. Rehabilitacja wymaga czasu, cierpliwości i ogromnego zaangażowania. Ale wiem też, że każdy dzień przynosi nową szansę.

Dziękuję wszystkim, którzy byli ze mną przez te osiem lat. Dziękuję mojej rodzinie za miłość i wsparcie, lekarzom i terapeutom za ich wiedzę oraz serce, a wszystkim ludziom dobrej woli za pomoc, życzliwość i wiarę we mnie.

Jeśli możesz, zostań ze mną na tej drodze. Śledź moje postępy, udostępniaj moją historię i wspieraj mnie dobrym słowem. Dzięki temu mogę każdego dnia walczyć o lepsze jutro.

Nie wiem, co przyniesie przyszłość. Wiem jednak jedno – nie zamierzam się poddać.

Będę walczył o swoje zdrowie, o swoją sprawność i o swoje marzenia tak długo, jak starczy mi sił.

Bo nadzieja jest silniejsza niż strach. A każdy mały krok może kiedyś stać się wielkim zwycięstwem.

Dziękuję, że jesteś ze mną.

Mateusz Rossa

Proszę udostępnij ten post

Dziękuję